Geschiedenis

Sinds de stichting van Etersheim rond het jaar 800, heeft het dorp zich meerdere malen landinwaarts verplaatst. Dat moest wel omdat de zee, het toenmalige Almere dat nu IJsselmeer heet, steeds groter werd. De dijken braken geregeld door. Etersheim lag altijd op een kwetsbare plek, op de grens van land en zee. Mogelijk dankt het daar zijn naam aan. Die zou ‘uiterste woonplaats’ kunnen betekenen.

Het verdwenen dorp

Rond 1200 werd het Almere zo groot en sterk, dat het een open verbinding met de Noordzee kreeg. Er ontstond een woeste binnenzee met eb en vloed. Dat maakte de situatie van Etersheim nog moelijker. Een grote overstroming kort na 1400 zorgde er voor dat een deel van Etersheim buitendijks kwam te liggen, met de kerk en het kerkhof. De kerk en het verlaten deel van het dorp verdwenen langzaamaan in de golven.

In de loop der eeuwen ontwikkelden de Hollanders zich tot echte ‘waterbouwers’. Door schade en schande leerden ze hoe ze de kracht van de zee konden beteugelen en hun levens, land en bezittingen konden beschermen. Maar de zee bleef een tegenstander om altijd rekening me te houden, woest en onvoorspelbaar.

Graven naar vroeger

Het oude dorp Etersheim ging verloren, maar er worden nog geregeld resten van teruggevonden. De mooiste vondst was zonder twijfel de 12e-eeuwse stenen grafkist die duikers in 2009 even buiten de kust naar boven haalden. Juli 2020 is er een nieuw onderwateronderzoek gestart waarbij onder meer gezocht zal worden naar de fundamenten van de kerk.

Ondertussen hebben er aan land opgravingen plaatsgevonden en zullen er nog meer volgen. De dijk bij Etersheim wordt vernieuwd en verbreed. Daardoor is het nu mogelijk om ook in en onder de oude dijk onderzoek te doen. Nieuwe vondsten zullen ongetwijfeld een mooi plekje in het minimuseum De Waterwolf krijgen. En natuurlijk vind je daar nu al heel veel voorwerpen uit de geschiedenis van Etersheim.